Ładunki wytworzone w czasie jonizacji są gromadzone na elektrodach detektorów gazowych lub półprzewodnikowych, a w detektorach scyntylacyjnych wywołują emisję kwantów światła (mogą również wywoływać reakcje chemiczne w światłoczułych emulsjach fotograficznych).

Pojęcie detektora w telekomunikacji thumb|240px|Modulacja i demodulacja (detekcja) w telekomunikacji thumb|240px|Radiowa antena ferrytowa thumb|240px|Very Large Array (Nowy Meksyk)

Za początek rozwoju telekomunikacji i radiotechniki uważa się badania Michaela Faradaya i Jamesa Maxwella, dzięki którym potwierdzono elektromagnetyczną naturę promieniowania świetlnego i wskazano możliwość stosowania praw z dziedziny optyki do przewidywania zjawisk z dziedziny elektrotechniki. Kolejny kamień milowy na drodze historii radiotechniki położył m.in. Heinrich Hertz, który w latach 1887–1888 wytworzył drgania elektryczne będące źródłem promieniowania elektromagnetycznego o długości fali ok. 1 m, ulegającego np. załamaniu i odbiciu zgodnie z prawami optyki, jednak nie dostrzegał możliwości ich zastosowania w praktyce. Już po ok. 10 latach możliwości takie potwierdzono tworząc pierwsze radiotelegraficzne połączenia dalekiego zasięgu (m.in.