Stanowisko prorektora do spraw bielskiej filii ponownie piastował od 1981 do 1987 roku. W okresie tym miały miejsce strajki pracowników i studentów związane z wprowadzeniem stanu wojennego w Polsce. W 1983 roku przez dwa lata filia nosiła nazwę wydziału zamiejscowego, a w 1985 roku powstało Fakultatywne Studium Pedagogicznego, którego zadaniem było przygotowanie absolwentów do pracy w oświacie. W latach 1983–1989 był dyrektorem tego Instytutu Technologiczno-Samochodowego, a potem do 1991 roku ponownie jego zastępcą. Po reorganizacji Wydziału Budowy Maszyn był w latach 1989–1997 kierownikiem utworzonego przez niego Zakładu Technologii Bezwiórowych, przekształconego w 1993 roku w Katedrę Technologii Bezwiórowych. W 1992 roku uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie budowy i eksploatacji maszyn na podstawie rozprawy nt. Analiza wpływu różnych modyfikatorów na strukturę, właściwości mechaniczne i przewodność elektryczną siluminów okołoeutektycznych i podeutektycznych odlewanych do kokil. W 1995 roku prezydent Polski Lech Wałęsa nadał mu tytuł profesora nauk technicznych.

Poza wykładaniem na Politechnice Łódzkiej i Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsk-Białej pracował także przez pewien czas w prywatnej Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Bielsku-Białej.