Biegną od nich ku środkowi lekkie wydłużone woluty, wspierające naczółek łukowy. W polach po jednym oknie; nad środkowym okienko koliste ujęte jest w podokiennik i dwie małe woluty. Elewacja ta, pomijając parter, na ogół mało była przerabiana. W każdym razie w połowie XIX wieku miała prawie ten sam wystrój. Zarówno głowice, zbliżone do jońskich, jak i głowy lwów oraz piramidki, istniały już wtedy i nie są nowoczesną naleciałością, jak sądzi mylnie wiele osób. Jedynie łukowy naczółek szczytu znalazł się w miejsce ogromnego orła pruskiego z rozpostartymi skrzydłami, który nie był dziełem ani pięknym, ani związanym z wytworną fakturą elewacji. Od strony ulicy Wodnej fasada była jeszcze mniej przerabiana. Dwie kondygnacje niższe wykazują resztki detalu renesansowego, dwie wyższe należą już do baroku.
Galeria
Zobacz też Rynek w Kłodzku
Przypisy
Bibliografia Tadeusz Broniewski: Śląsk w zabytkach sztuki. Kłodzko. Wyd. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1970.
Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia kamienicy na stronie "Wratislaviae Amici"
Kategoria:Zabytkowe kamienice w Kłodzku Kategoria:Architektura barokowa w Kłodzku