Akbar nie był prekursorem dialogu międzyreligijnego w regionie. Zdaniem Muhammada Hedayetullaha pierwszą osobą otwarcie głoszącą konieczność dialogu pomiędzy hinduizmem i islamem był Kabir, działający na przełomie XV i XVI wieku. Jego pisma wpłynęły z kolei na rozwój tzw. , głoszącego spójność hinduizmu i islamu na poziomie mistyki. Akbar jednakże, poprzez swoje osobiste poparcie dla ruchów quasi-synkretycznych, dał tym nurtom szersze pole do rozwoju.
Polityka religijna Akbara Dwór Akbara wkrótce stał się centrum myśli teologicznej dzięki cesarskim debatom, na które zapraszano uczonych różnych wyznań. Pochodzili oni zarówno z terenów rządzonych przez Mogołów, jak i spoza ich państwa – w spotkaniach niejednokrotnie uczestniczyli m.in. jezuici z Europy.
Oprócz tego władca Imperium Mogolskiego wprowadził szereg reform religijnych, takich jak likwidacja podatku pogłównego dla innowierców (dżizja), zniesienie większości obostrzeń względem niemuzułmańskiego kultu publicznego czy rezygnacja z pobierania podatku pielgrzymkowego, nakładanego przez poprzednich muzułmańskich władców na wyznawców innych religii. Ponadto Akbar sprzeciwiał się przymusowej konwersji jeńców na islam, jak również w pewnych przypadkach zezwalał na rekonwersję, porzucenie islamu, i tym samym powrót do dawnej religii.