Utworzenie din-i-ilahi Zdaniem Sri Ram Sharmy, w świetle dostępnych nam źródeł, din-i-ilahi nie powinna być traktowana jako pełnoprawna religia. Ów system wierzeń nie uznawał żadnych sprecyzowanych bogów ani proroków, nie istniały żadne święte teksty, wiara zaś łączyła w sobie kult przyrody, mistycyzm i wyrafinowaną filozofię. Zdaniem Sharmy właściwszym określeniem na din-i-ilahi jest słowo ,,zakon" raczej niż ,,religia". W podobnym tonie wypowiadają się w tej kwestii Catherine B. Asher i Cynthia Talbot, które przyczyn błędnego zakwalifikowania din-i-ilahi jako religii dopatrują się w zniekształceniach translacyjnych dzieł biografa Akbara – . Takie pojmowanie sprawy nie jest jeszcze powszechne w obecnej historiografii i wielu historyków nadal określa system wierzeń Akbara jako religię.
Din-i-illahi spotkała się z o wiele mniejszym odzewem niż przypuszczał jej założyciel, choć nie podejmował on większych wysiłków w celu jej propagowania. Społeczeństwo zachowało się wobec niej biernie, duchowni muzułmańscy zaś uznali ją za bluźnierczą. Nową wiarę przyjmowali jedynie niektórzy dworzanie, licząc tym samym na przypodobanie się władcy, lecz i w tym punkcie Sri Ram Sharma zwraca uwagę na brak specjalnego traktowania przez Akbara osób, które przyjęły din-i-ilahi.