thumb|200px|gen. bryg. Walenty Nowak w okresie powojennym Walenty NowakRocznik oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 24, 85, 580 i 908. W ewidencji wojskowej do 1939 roku figurował jako Walenty II Nowak dla odróżnienia od innego oficera o tym samym nazwisku i imieniu, a mianowicie Walentego I Nowaka, urodzonego 16 grudnia 1893, porucznika piechoty ze starszeństwem z 1 września 1920 roku, w 1932 roku pełniącego służbę w KOP. (ur. 27 stycznia 1895 w Malawie, zm. 18 stycznia 1979 w Krakowie) – pułkownik Wojska Polskiego, generał brygady ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 27 stycznia 1895 w Malawie, w chłopskiej rodzinie Tomasza (1855–1912) i Katarzyny z d. Wilk (1857–1901). Miał ośmioro rodzeństwa. W 1914 ukończył II Gimnazjum w Rzeszowie i złożył z odznaczeniem egzamin dojrzałości przed Państwową Komisją Egzaminacyjną. Jako uczeń należał do Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej, 3 sierpnia 1914 wstąpił do 2 Pułku Piechoty Legionów Polskich, walczył na froncie, od 1915 sierżant podchorąży i dowódca plutonu. 1 kwietnia 1917 awansował na chorążego piechoty. Po kryzysie przysięgowym został wcielony do armii austriackiej, w której również jako dowódca plutonu służył do 30 października 1918.