W czasie II wojny światowej brała udział w konspiracji - w wywiadzie ofensywnym AK na tyłach armii niemieckiej. Pracując oficjalnie jako manikiurzystka obserwowała węzeł kolejowy i przekazywała meldunki dotyczące ruchów wojsk niemieckich na Ukrainie. Podczas powstania warszawskiego była sanitariuszką na Pradze.
Po wojnie prowadziła Wydział Grobownictwa Polskiego Czerwonego Krzyża, zajmowała się m.in. ustalaniem tożsamości zamordowanych w czasie wojny, wraz z lokalnym księdzem w 1946 zainicjowała ekshumacje w Palmirach. Brała w tych i innych ekshumacjach bezpośredni udział motywowana potrzebą ustalenia tożsamości zamordowanych i przekazania informacji ich rodzinom. Współpracowała wtedy z Władysławem Bartoszewskim. Po przeżyciach związanych z tą działalnością wstąpiła do zakonu sióstr Niepokalanek, z którego jednak odeszła przed ślubami wieczystymi. W 1948 wyjechała do Szczecina i wróciła do aktorstwa. Występowała w Państwowym Teatrze Polskim, którego dyrektorem był jej brat. Na początku lat 50. ponownie zamieszkała w Warszawie. Występowała m.in. w Teatrze Ateneum i Teatrze Domu Wojska Polskiego, była także sekretarzem Teatru Nowego w Warszawie. W połowie lat 60. związała się z Teatrem Komedia, gdzie pracowała jako inspicjentka. W latach 70. zagrała kilka epizodycznych ról w filmach.