Kriokonity – niewielkie zagłębienia wypełnione wodą na powierzchni lodowców, w których w okresie odmarzania może następować rozwój mikroflory i mikrofauny. Na ich dnie gromadzi się osad składający się ze szczątków roślinnych i zwierzęcych oraz nieorganicznych drobinek minerałów.
Geneza thumb|Warstwa kriokonitów (czarne) widoczna na skraju szczeliny lodowca Kriokonity są formami ablacyjnymi, powstającymi podczas polarnego lata w wyniku topnienia lodu, czemu sprzyja obecność materiałów mineralnych na powierzchni lodu. Dużą rolę w procesie ich formowania odgrywa wiatr nawiewający drobny materiał skalny oraz fragmenty sadzy lub innych zanieczyszczeń powietrza. Podczas arktycznego lata materia organiczna i nieorganiczna spływa również z okolicznych gór i nunataków, gromadząc się w kriokonitach i zapewniając sprzyjające warunki do rozwoju żyjącym w nich organizmom.
Niewielkie zbiorniki wodne mogą przybierać różne formy i kształty. Najczęściej nie przekraczają głębokości 50 cm i mogą zajmować od 0,1% do nawet 10% powierzchni lodowca (np. około 6% powierzchni lodowców w Arktyce).
Kriokonity po raz pierwszy opisał i nadał im nazwę polarnik Adolf Erik Nordenskiöld podczas wyprawy na Grenlandię w 1870 roku .