W czasie wojny początkowo był bez pracy, później podjął pracę w archiwum i registraturze kopalni „Grodziec”; w 1943 wyjechał do Krakowa, gdzie pracował w Oddziale Techniki Cieplnej Państwowego Instytutu Badawczego.
Od lutego 1945 pracował przy przejmowaniu i uruchamianiu kopalni „Polska” w Świętochłowicach i „Śląsk” w Chropaczowie. W marcu 1945 przeszedł do Centralnego Zarządu Przemysłu Węglowego w Katowicach na stanowisko kierownika Wydziału Planowania, skąd w roku następnym awansował na szczebel dyrektora Działu Planowania zarządzającego siedmioma specjalistycznymi wydziałami. W 1950 (już po przekształceniu Centralnego Zarządu w Ministerstwo Górnictwa i Energetyki) został wicedyrektorem Departamentu Planowania, skąd w 1955 przeszedł na równorzędne stanowisko w Departamencie Inwestycji, a w 1958 awansował na stanowisko dyrektora tego departamentu. W grudniu 1964 został mianowany dyrektorem generalnym w Ministerstwie Gospodarki i Energetyki.