1 marca 1941 wstąpił w Warszawie do Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej, gdzie był sierżantem podchorążym i instruktorem piechoty w szkole podoficerskiej i szkole podchorążych. Uczestnik powstania warszawskiego jako dowódca drużyny i dowódca plutonu w batalionie „Parasol”. Szóstego dnia powstania ranny w prawą nogę i ramię na Woli. W końcu sierpnia, pomimo niezaleczenia ran walczył na Starym Mieście, a później na Czerniakowie. Po upadku powstania wzięty do niewoli, zbiegł z transportu kolejowego k. Radomska.
Okres powojenny W marcu 1945 wstąpił ochotniczo do ludowego WP we Włochach k. Warszawy. W czerwcu 1945 mianowany podporucznikiem. Początkowo służył w 1 Dywizji Szkolnej w Warszawie, gdzie był dowódcą plutonu w 5 kompanii 1 batalionu 13 szkolnego pułku piechoty. Od września 1945 był dowódcą kompanii w 65 Pułku Piechoty 18 Dywizji Piechoty w Białymstoku. Brał udział w zwalczaniu zbrojnego podziemia niepodległościowego na Białostocczyźnie. Między 29 grudnia 1945 a 13 listopada 1946 przebywał na kursie dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, który ukończył jako prymus ze stopniem kapitana. W 1946 przebywał na kursie szefów sztabu pułków lotniczych w Oficerskiej Szkole Lotniczej (OSL) w Dęblinie, który ukończył ze stopniem majora.