Od lipca 1960 do lipca 1962 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, po czym został dowódcą 1 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 6 października 1962 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze 12 października 1962 przewodniczący Rady Państwa PRL Aleksander Zawadzki. Od 10 lutego 1964 szef sztabu Inspektoratu Lotnictwa, od 29 kwietnia 1966 zastępca szefa Inspektoratu Lotnictwa ds. szkolenia. Po utworzeniu Dowództwa Wojsk Lotniczych, od grudnia 1967 zastępca dowódcy Wojsk Lotniczych ds. techniki i zaopatrzenia. W grudniu 1969 został urlopowany z WP w związku z objęciem obowiązków prezesa Zarządu Głównego Aeroklubu PRL. Równolegle przed dwie kadencje był wiceprezydentem Międzynarodowej Federacji Lotniczej (FAI). Funkcję prezesa Aeroklubu PRL pełnił do maja 1978, po czym został skierowany do dyspozycji ministra obrony narodowej. W lipcu 1979 pożegnany przez wiceministra obrony narodowej gen. broni Józefa Urbanowicza i przeniesiony w stan spoczynku.
Mieszkał w Warszawie. Od 1947 żonaty z Heleną z domu Kuty (1922–2005), 1 syn i 2 córki.