Tadeusz Bisztyga (ur. 15 listopada 1893 w Krakowie, zm. 29 stycznia 1958 w Edynburgu) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys W 1910 ukończył ośmioklasowe III Gimnazjum w Krakowie i złożył maturę. Studiował w Akademii Handlowej w Krakowie przez rok. W latach 1911–1912 ochotniczo szkolił się w jednorocznej pionierskiej szkole oficerskiej w Klosterneuburg pod Wiedniem. Jako podchorąży odbywał staż w 3 pułku strzelców tyrolskich w Roweretto. W latach 1914–1918 przebywał na froncie w składzie 10 batalionu pionierówprzemianowanym na 3 batalion saperów na stanowiskach: dowódcy plutonu i kierownika prac fortyfikacyjnych. W lutym 1915 roku dostał się do niewoli rosyjskiej, z której po krótkim pobycie uciekł i wrócił w szeregi armii austriackiej. Pod koniec wojny został przeniesiony na front włoski, gdzie dostał się do niewoli, w której przebywał do stycznia 1919 roku. Następnie włączył się do organizowanego we Włoszech Wojska Polskiego, gdzie był komendantem obozu oficerskiego w Casagiove, dowódcą batalionu piechoty w St. Maria i dowódcą kompanii w batalionie inżynieryjnym (u kpt. Lukasa) w La Mandria di Chivasso. Potem przedostał się do armii gen.