CFO Magazyn kontynuował, wskazując, że wiele organizacji tworzy własne matryce ryzyka i kontroli, przyjmując model COSO i zmieniając go skupiając się na części, która odnosi się bezpośrednio do sekcji 404 Ustawy Sarbanes-Oxley.
Zarządzanie ryzykiem korporacyjnym – zintegrowana struktura W 2001 roku COSO zainicjował projekt i zaangażował PricewaterhouseCoopers, dla rozwoju ram, które byłyby łatwe do wykorzystania przez zarządy do oceny i poprawy zarządzania ryzykiem w ich organizacji. Głośne skandale biznesowe i porażki (np. Enron, Tyco International, Adelphia, Peregrine Systems i WorldCom) wezwały do ściślejszego zwiększenia ładu korporacyjnego i zarządzania ryzykiem. W rezultacie została uchwalona ustawa Sarbanes-Oxley. Ta ustawa rozszerza dawny wymóg wobec spółek publicznych do utrzymywania systemów kontroli wewnętrznej, wymagając zarząd do poświadczenia, i niezależnego audytora w celu potwierdzenia efektywności tych systemów. „Kontrola wewnętrzna – zintegrowana struktura ramowa” nadal służy jako szeroko akceptowany standard spełniający te wymogi sprawozdawczości. Jednakże w 2004 roku COSO opublikowało „Enterprise Risk Management – Integrated Framework”http://www.coso.org/Publications/ERM/COSO_ERM_ExecutiveSummary.pdf, „Enterprise Risk Management – Integrated Framework”, Retrieved March 23, 2011..