Antoni Pecha (ur. 12 września 1897 w Andrychowie, zm. 5 lutego 1969 w Krakowie) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 12 września 1897 roku w Andrychowie. Ukończył 7 klas szkoły realnej w Żywcu, gdzie w 1914 roku zdał maturę. Studiował w Wyższej Szkole Technicznej w Wiedniu i Szkołę Politechniczną we Lwowie do 1916 roku. W 1917 roku ukończył Oficerską Szkołę Pionierów w Klosterneuburgu. Na stopień chorążego został mianowany ze starszeństwem z 1 października 1917 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Jego oddziałem macierzystym był batalion saperów nr 1. Dowodził plutonem na froncie rumuńskim, a następnie włoskim i francuskim.
W grudniu 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego, w którym zajmował kolejno stanowiska: adiutanta Batalionu Strzelców Żywieckich (1919), dowódcy plutonu i kompanii saperów w 6 batalionie saperów w walkach z bolszewikami (1920–1921), dowódcy kompanii w 5 pułku saperów w Krakowie (do 1925 roku), referenta w Szefostwie Saperów i Inżynierów Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie (1926–1927), dowódcy kompanii w 5 pułku saperów (1928–1930). W grudniu 1929 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy kompanii szkolnej w 4 batalionie saperów w PrzemyśluDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 23 grudnia 1929 r., Nr 20, s. 389..