Był członkiem OZN. Po założeniu tegoż powołany do Tymczasowego Prezydium Okręgu Lwowskiego, potem został członkiem Rady Okręgowej OZN, członkiem Okręgowego Biura Studiów i przewodniczącym komisji rzemieślniczej. W Sekretariacie Porozumiewawczym POS prowadził sekcję gospodarczą miejską i został członkiem Komitetu Wykonawczego. W 1938 został wybrany senatorem V kadencji (1938–1939) z województwa lwowskiego, pracował w komisjach: gospodarczej, skarbowej i społecznej.
Po wybuchu II wojny światowej i włączeniu Lwowa do ZSRR utracił swój zakład, którego wyposażenie wywieziono w głąb ZSRS. W związku z utratą pracy zatrudnił się jako konserwator zabytkowych książek w Ossolineum. Podczas okupacji niemieckiej rodzina została eksmitowana, a Semkowicz utrzymywał ją z handlu kartoflami. W 1944 został zesłany do Donbasu, skąd wrócił pieszo po 9 miesiącach i osiadł w 1946 w Krakowie.
Po przeprowadzce do Krakowa Semkowicz kontynuował pracę starodrukami Mickiewicza. Wkrótce potem powierzono mu organizację w Warszawie wystawy z okazji 150-lecia urodzin Mickiewicza. W związku z nowym zadaniem przeprowadził się wraz z żoną do Warszawy. Był inicjatorem powołania Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie i od 1950 jego pierwszym dyrektorem.