zachodnia i centralna część Sycylii stały się rzymską posiadłością, a następnie kiedy upadły Syrakuzy w 212 roku przed Chr., południowo-wschodni skrawek wyspy został wchłonięty przez rzymską administrację.
Dla Akrai oznaczało to obowiązek płacenia trybutu na rzecz nowego administracyjnego zwierzchnika. Klaudiusz Ptolemeusz umieścił Akrai na stworzonej przez siebie mapie, co mogłoby świadczyć o tym, że miasto funkcjonowało jako jeden z ośrodków prowincji Sycylii w pierwszych wiekach po Chr. Antyczne miasto znane jest również z późnego antyku jako jeden z większych ośrodków wczesnochrześcijańskich na Sycylii.
Na terenie miasta odkryte i zlokalizowane zostały do tej pory typowe obiekty antycznej architektury miejskiej. Najstarsza budowla to dorycka świątynia dedykowana Afrodycie, założona w połowie VI wieku przed Chr., sto lat po ufundowaniu miasta. W Akrai znajduje się także niewielki teatr – wzniesiony w połowie III wieku przed Chr., pierwotnie w typie greckim, przebudowany w czasach rzymskich. Z tego samego okresu pochodzi również bouleuterion i thesmophorion.