W 1916 r. rozpadła się II Międzynarodówka. W 1919 r. Lenin utworzył konkurencyjną wobec głównego nurtu socjalizmu europejskiego III Międzynarodówkę (Międzynarodówka Komunistyczna lub Komintern). III Międzynarodówka ustaliła 21 warunków przystąpienia do jej struktur i rozesłała propozycję przystąpienia do tejże organizacji do większości organizacji socjalistycznych Europy. Główną zasadą funkcjonowania był centralizm demokratyczny. Odzew był jednak niewielki i doprowadził do rozłamu w wielu partiach socjalistycznych, Jedynie we Francji znacząca część członków opuściła SFIO i dołączyła do komunistycznej SFIC. Odtąd określenie „komunizm” było stosowane do organizacji działających pod patronatem Kominternu. Ich program wzywał do zjednoczenia robotników świata i rewolucji która miałaby ustanowić dyktaturę proletariatu, jak i rozwój gospodarki socjalistycznej.