W październiku 1949 przeniesiony do Głównego Kwatermistrzostwa WP w Warszawie, gdzie był kolejno szefem wydziału organizacyjno-mobilizacyjnego w Departamencie Organizacji i Planowania (październik – listopad 1949), szefem wydziału wyszkolenia w Departamencie Organizacji i Planowania (listopad 1949 – marzec 1950), kierownikiem sekcji organizacji i kontroli wyszkolenia (marzec – maj 1950) oraz zastępcą szef sztabu w Głównym Kwatermistrzostwie WP (czerwiec – grudzień 1950). Od lipca 1950 podpułkownik. Od 1951 dyrektor Departamentu Zespołu Wojskowego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego (PKPG), od kwietnia 1954 w stopniu pułkownika. W lipcu 1957 mianowany na podstawie Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów na stopień generała brygady. O awans dla niego wystąpił do MON ówczesny przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów Stefan Jędrychowski. W marcu 1959 został zastępcą przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów PRL. Na tym stanowisku pozostawał do przedwczesnej śmierci.

W Komisji Planowania zajmował się planowaniem zaopatrzenia wojska, sprawami przemysłu obronnego i zagadnieniami gospodarki związanymi z obronnościąJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, t. IV: S-Z, Toruń 2010, s.