W maju 1960 został ponownie przeniesiony do Zarządu I Operacyjnego Sztabu Generalnego WP, gdzie pełnił funkcję szefa Oddziału Przeciwdziałania Radioelektronicznego (do maja 1967). W 1968 został wysłany do Indonezji w celu zorganizowania tam ośrodka szkolenia wojsk radiotechnicznych. Od lutego 1969 szef Wojsk Radiotechnicznych w Dowództwie Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, a od września 1972 zastępca dowódcy Wojsk OPK ds. techniki i zaopatrzenia. W październiku 1973 na mocy uchwały Rady Państwa PRL został awansowany do stopnia generała brygady (nominację wręczył mu w Belwederze I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR Edward Gierek), a w październiku 1983 do stopnia generała dywizji (nominację wręczył mu przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński). Od października 1981 był zastępcą Głównego Inspektora Techniki WP – szefem badań i rozwoju techniki wojskowej. W latach 1985–1988 urlopowany z wojska w związku ze sprawowaniem funkcji radcy handlowego w Biurze Radcy Handlowego Ambasady PRL w Moskwie. Od grudnia 1988 przebywał w dyspozycji MON. W listopadzie 1989 pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej. Na podstawie rozkazu ministra obrony narodowej nr pf 154 z 2 grudnia 1989 został przeniesiony w stan spoczynku z dniem 14 lutego 1990.