Jan Wernicki (zm. w 1871 w Paryżu) – polski prawnik, urzędnik pocztowy, właściciel domu, konspirator i działacz niepodległościowy, zastępca członka Komitetu Centralnego Narodowego i członek Komisji Wykonawczej Rządu Narodowego w czasie powstania styczniowego, uczestnik Komuny Paryskiej.

Życiorys W końcu października 1862 roku został zastępcą członka Komitetu Centralnego Narodowego. Wernicki zajmował się w KC sprawami wojewódzkimi, wraz z Witoldem Marczewskim i Leonem Królikowskim. Stefan Kieniewicz pisał o nim, że był: „...jedyny, wobec którego były wysuwane zarzuty natury osobistej”Stefan Kieniewicz pisał, że zarzucano mu „«życie nierządne», uprawianie lichwy, a nawet stosunki z carską policją”, dodając „na co jednak brak dowodów” oraz: „Życie nierządne polegało, zdaje się na tym, że Wernicki zbałamucił żonę Marczewskiego”. Insynuacje o stosunkach z policją wynikały z tego, że został w 1863 roku aresztowany i zwolniony przez policję, co wypominali mu jego współpracownicy..