Akka była stałą osadą miejską wywodzącą się z czasów Fenicjan, która nabrała największego znaczenia w okresie bytności krzyżowców w Ziemi Świętej. Stare Miasto Akki jest położone na niewielkim półwyspie o długości i szerokości około 400 metrów, otoczonym od południa, zachodu i północy przez wody Zatoki Hajfy i Morza Śródziemnego. Półwysep posiadał od strony południowej naturalną zatokę, która idealnie nadawała się na port morski. Miasto miało swoje okresy rozwoju i upadku, wielokrotnie zmieniając właścicieli. Swój szczyt rozwoju osiągnęło na przełomie XII i XIII wieku jako stolica i główny port Królestwa Jerozolimskiego. Był to ważny ośrodek międzynarodowego handlu, a jego gęsta średniowieczna zabudowa miejska była otoczona murami obronnymi z fosą. Po długim okresie upadku, w którym funkcjonował jeszcze port morski otwarty dla chrześcijańskich pielgrzymów, Akka rozkwitła ponownie w XVIII wieku jako miasto osmańskie. Wyjątkowością Akki jest to, że Stare Miasto jest położone na dwóch oddzielnych poziomach: podziemnego miasta krzyżowców i nadziemnego miasta osmańskiego. Te dwa poziomy były oddzielone setkami lat, podczas których miasto leżało zapomniane i zaniedbane w gruzach. Tylko niektóre zabytki z okresu krzyżowców znajdują się na powierzchni i są zachowane w bardzo dobrym stanie.