Stare Borówko (pol. hist. Borówko) – część miasta Czempiń w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kościańskim, w gminie Czempiń.
Historia Miejscowość pierwotnie była związana z Wielkopolską. Istnieje co najmniej od drugiej połowy XIII wieku i ma średniowieczną metrykę. Po raz pierwszy w źródłach historycznych odnotowana została w łacińskim dokumencie z 1298 jako "Borowo", 1398 "Borowko", 1399 "Borofka", 1439 "Minor Borowo", 1523 "Borowco".
Obecna część miasta Czempiń dawniej była osobną wsią. Początkowo była własnością szlachecką, należącą do wielkopolskiej szlachty z rodu Świdwów Szamotulskich herbu Nałęcz, a później także do Górków herbu Łodzia. W 1448 leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego z tymczasową siedzibą w Śremie w Koronie Królestwa Polskiego. Od 1298 była siedzibą własnej parafii.
Pierwszy zapis związany z miejscowością pochodzi ze źródeł kościelnych. W 1298 odnotowano kościół parafialny w Starym Borówku wymieniony w nowo utworzonym archidiakonacie „średnim”, śremskim. W 1387 Wyszak Wojsław Gryżyński zeznał, że szlachta z Gorzyczek koło Czempinia już przed 1387 oddawała dziesięciny nie plebanowi w Starym Borówku ale plebanowi w Piechininie.