Drużyna parkowa uzbrojenia – pododdział służby uzbrojenia Wojska Polskiego II RP.
Do służby uzbrojenia należał całokształt spraw związanych z zaopatrywaniem w amunicję piechoty i artylerii, uzupełnienie broni oraz środków i materiałów obrony przeciwgazowej, ewakuacja zdobytego i uszkodzonego sprzętu uzbrojenia, a niekiedy także i naprawa sprzętu uzbrojenia na szczeblu brygady.
Organem kierowniczym służby uzbrojenia był oficer służby uzbrojenia w sztabie brygady kawaleriiNa początku lat 30. XX wieku funkcję dowódcy artylerii brygady i szefa służby uzbrojenia sprawował dowódca dywizjonu artylerii konnej.. Organem wykonawczym był personel parku uzbrojenia (drużyny parkowej uzbrojenia) oraz brygadowe kolumny amunicyjne. Drużyna parkowa uzbrojenia BK miała możliwości wykonywania napraw uzbrojenia i amunicji, bowiem w jej składzie byli: rusznikarz i pirotechnik. Jednak trzeba zaznaczyć, że rusznikarz mógł wykonywać naprawy tylko na rzecz takich jednostek jak park intendentury czy kolumny taborowe lub warsztat taborowy.
Drużyny parkowe uzbrojenia nie występowały w organizacji pokojowej wojska. Były pododdziałami formowanymi w czasie mobilizacji zgodnie z planem mobilizacyjnym „W”.