Władza królewska W 1712 szach perski Sultan Husajn postanowił mianować Wachtanga królem Kartlii, nakazał mu jednak przybycie do Isfahanu i konwersję na islam. Początkowo Wachtang odmawiał, przez co został uwięziony i spędził cztery lata w więzieniu. W 1716, pragnąc odzyskać wolność, zgodził się na zmianę religii, po czym został koronowany na króla Kartlii. Po powrocie do kraju w 1719 natychmiast wrócił do prawosławia. W kolejnych latach prowadzenie samodzielnej polityki wewnętrznej i zewnętrznej umożliwił Wachtangowi kryzys wewnętrzny w Persji. Klęski Persów w walkach z Afganami uniemożliwiły im wtrącanie się w sprawy Gruzji. Wachtang VI okazał się doskonałym organizatorem i energicznym władcą, dążącym do modernizacji państwa. Działał na rzecz odbudowy kraju, zapewnienie w nim wewnętrznego bezpieczeństwa, likwidację szerzącego się na prowincji bandytyzmu, inicjował roboty publiczne, w tym odbudowy całych wsi, kanałów nawadniających. Popierał rozwój miast, nadając kupcom i rzemieślnikom przywileje, gdy ci postanawiali osiedlić się w ośrodkach miejskich Kartlii. Był wielkim mecenasem kultury. Był fundatorem szeregu budynków użyteczności publicznej oraz nowych cerkwi. Polecił także zebrać powstałe w minionych stuleciach gruzińskie kroniki i skompilować na ich podstawie jedno dzieło opisujące dzieje Gruzji.