Święcenia kapłańskie otrzymał zapewne dopiero w 1601. Był zaufanym współpracownikiem kardynała Maciejowskiego, w którego kancelarii pełnił funkcję skarbnikaA. Dicianówna, Kardynał Bernard Maciejowski jako opiekun uczonych i literatów, w: Collectanea Theologica No 15/3 (1934), s. 325-326., od niego otrzymał w dożywocie wieś Posądza (1602). Po jego śmierci w 1608 został jednym z egzekutorów testamentu kardynałaJ. Korytkowski, Arcybiskupi gnieźnieńscy prymasowie i metropolici polscy, t. 3, Poznań 1889, s. 588.. Współdziałał z jego następcą na stolcu biskupim Piotrem Tylickim. W 1614 dokonał rewizji przywilejów lokacyjnych Tylicza należącego do dóbr biskupów krakowskich. W 1615 wchodził w skład komisji lustrującej wzgórze katedralneR. Skowron, Kalendarium dziejów Wawelu do roku 1905, Kraków 1990, s. 118.. Także kolejny biskup krakowski Marcin Szyszkowski darzył go względami, m.in. darowując dziesięciny w województwie sandomierskim. W 1624 w porozumieniu z Jakubem Zadzikiem jako biskupem chełmińskim, pośredniczył przy wypłacie kapitule krakowskiej legatów jego poprzednika Jana KuczborskiegoT. Glemma, Źródła do dziejów kościelnych Pomorza w krakowskich archiwach diecezjalnych, [w:] Księga pamiątkowa 75-lecia Towarzystwa Naukowego w Toruniu, Toruń 1952, s. 76.. Ostatnią jego kurią kanonicką był dom Ciołka w Krakowie.