Goya namalował wtedy pierwszy Portret Francisca Bayeu.
Po śmierci Francisca Bayeu jego córka Feliciana zamówiła u Goi portret zmarłego malarza. Goya wzorował się na ostatnim autoportrecie Bayeu namalowanym ok. 1792–95 roku. Odrzucił elementy takie jak sztalugi, czy paleta malarska stosując typowe dla swoich portretów ciemne, jednolite tło. Goya skupił się na wyrazie twarzy portretowanego malarza; można na niej odczytać cierpienie wywołane chorobą, która doprowadziła do jego śmierci. Pomimo wielu różnic, które dzieliły ich za życia, Goya nie zapomniał o tym, jak wiele zawdzięczał Bayeu i uwydatnił takie jego cechy, jak godność i siła charakteru. Dla uczczenia pamięci malarza portret wystawiono w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda, z którą był związany.
Technicznie obraz jest zbliżony do portretu Vicente María Vera de Aragón, książę de la Roca, który prawdopodobnie powstał w tym samym roku.
Proweniencja Po śmierci Feliciany Bayeu i jej męża Pedra Ibañeza, obraz odziedziczyła ich córka Felipa Ibáñez Bayeu, a następnie jej syn Andrés Mollinedo. W 1866 roku Muzeum Trójcy Świętej zakupiło portret od Andresa Mollinedo. To muzeum zostało połączone z Prado, gdzie obraz znajduje się od 1872 roku.
Przypisy
Kategoria:Portrety autorstwa Francisca Goi Kategoria:Obrazy Francisca Goi w Muzeum Prado