Pogodzili się w 1786 roku, kiedy Goya i Ramón Bayeu zostali mianowani królewskimi malarzami. Nominacja na to stanowisko nie mogła się obejść bez wstawiennictwa Francisca, nadwornego malarza Karola III.
Opis obrazu Według krytyków sztuki ten portret był wyrazem wdzięczności i uznania za niecenioną pomoc w karierze malarskiej Goi. Był to serdeczny gest pojednania, który zakończył okres kłótni między malarzami. Bayeu został przedstawiony przy pracy – stoi przed wielkim płótnem trzymając w ręce pędzel. Jest to konwencjonalne przedstawienie malarza jako wielkiego mistrza. Typowe dla Goi jest jednolite, ciemne tło, które sprawia, że widz skupia się na przedstawionej postaci. Najwięcej uwagi autor poświęca twarzy, uwidaczniając stanowcze, przenikliwe spojrzenie i silny charakter Bayeu. Z precyzją i naturalnością namalował także dłoń artysty trzymającą pędzel - jeden z trudniejszych elementów portretu. Ubranie postaci nie jest namalowane równie szczegółowo – ma na sobie białą koszulę i czarną kurtkę, której zdobienia zaznaczono lekkimi, białymi pociągnięciami pędzla. Dominują nadające elegancji odcienie szarości i czerni.