Jerzy Schoen-Wolski (ur. 8 lipca 1892 w Śmiglu, zm. 30 kwietnia 1940 w Katyniu) – porucznik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Bolesława i Klary z Lisewskich urodzony 8 lipca 1892 w Śmiglu. Uczył się w szkole handlowej w Warszawie, a następnie w szkole realnej w Orenburgu. Później studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Tomsku. Członek Polskiej Organizacji Wojskowej, a następnie 5 Dywizji Strzelców Polskich na Syberii. W 1921 wrócił do Polski i został zatrudniony w Oddziale III Sztabu Generalnego (od 1928 Sztab Główny), w charakterze archiwisty. Pełnił funkcję zastępcy sekretarza Zarządu Głównego Związku Strzeleckiego.
8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 242. lokatą w korpusie oficerów rezerwy kawalerii. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 6 pułku strzelców konnych w Żółkwi, a w 1934 do 7 pułku ułanów w Mińsku Mazowieckim. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 14. lokatą w korpusie oficerów rezerwy kawalerii.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku. 30 kwietnia 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam potajemnie pogrzebany w zbiorowej mogile.