Jego okolica była jednym z najbardziej zaludnionych obszarów na terenie Kanaanu. Okres największego rozwoju miasta przypadł na XIV i XIII wiek p.n.e. Tutejszy port morski utrzymywał kontakty handlowe z Cyprem i miastami położonymi nad Morzem Egejskim. Port znajdował się wówczas u ujścia rzeki Naaman do morza. Na początku epoki żelaza osiedliły się tutaj Ludy Morza, a następnie ich miejsce zajęli Fenicjanie. W II połowie XIII wieku p.n.e. do Kanaanu wkroczyły koczownicze plemiona Izraelitów. Pomimo żydowskiej dominacji Akka była mocno związana politycznie z Fenicją. W 701 roku p.n.e. król asyryjski Sennacheryb zniszczył Akkę. Niemal natychmiast ją odbudowano, przenosząc jej lokalizację bliżej morza – mniej więcej w obecne miejsce. W 586 roku p.n.e. miasto ze swoim portem przeszło pod panowanie Babilonii. Na południowym falochronie znaleziono fenicki napis datowany na VI bądź V wiek p.n.e. W 332 roku p.n.e. wojska Aleksandra Macedońskiego podbiły Fenicję. Miasto Akka znalazło się wówczas w strefie wpływów kultury grekiej. Zmieniono wówczas nazwę miasta na Antiochia Ptolemais (gr. Αντιόχεια της Πτολεμαΐδος), a następnie Ptolemais. Tutejszy port utrzymywał ścisłe kontakty z innymi miastami Starożytnej Macedonii.