Druga wojna rugijska W roku 1340, po zaprzestaniu płacenia trybutu Meklemburczykom sporne ziemie księstwa rugijskiego zostały zajęte przez Meklemburgię. Jesienią roku 1342 pomorski marszałek Wedego Bugenhagen przejął kontrolę nad Grzymiem. Rok później Meklemburczykom dowodzonym przez Albrechta II udało się odbić miasto. Za wstawiennictwem miast Strzałowa i Gryfii w październiku 1343 podpisano zawieszenie broni. Rozmowy nie przyniosły rozstrzygnięcia, król duński Waldemar IV Atterdag obawiając się utraty wpływów nie zdecydował się na rozstrzygnięcie sporu. Na dodatek synowie zmarłego Warcisława IV zażądali zwrotu spornych ziem. Nowe walki z Meklemburgią wybuchły w roku 1351. Do decydującego starcia doszło dnia 25 października 1351. Wsparci wojskami Barnima III Pomorzanie rozbili Meklemburczyków pod Łosicami. 12 lutego 1354 zawarto porozumienie pokojowe w Strzałowie. Meklemburczycy zrzekli się praw do Grzymia, Barda oraz Trzebudzic. Rok później doszło do połączenia księstwa rugijskiego z księstwem wołogoskim.