Jan z okolicznymi ziemianami postawił przed kościołem w Puchaczowie drewniany krzyż, w celu upamiętnienia ofiar manifestacji w Warszawie z 1861 roku . Jan początkowo związał się ze stronnictwem białych, wkrótce przyłączył się jednak do stronnictwa czerwonych popierających ideę powstania zbrojnego. W 1862 r. Jan Bogdanowicz został zastępcą członka Komitetu Centralnego i komisarzem zarządzającym Rusią, Lubelszczyzną i Podlasiem. Po wykryciu przez władze rosyjskie w grudniu 1862 r. podziemnej siatki, Jan Bogdanowicz został aresztowany i osadzony w twierdzy Zamość. Został skazany na zesłanie. W latach 1863–1865 przebywał w miasteczku Kiereńsk w guberni penzeńskiej. Towarzyszyła mu żona Marcelina.
Po powrocie w 1865 r. pozostawał pod nadzorem policyjnym i nie angażował się w działalność społeczną. Skoncentrował się na odbudowie majątku. Zmarł 11 lutego 1891 r. Pochowany został na cmentarzu w Puchaczowie.
Przypisy
Jan Bogdanowicz Kategoria:Członkowie władz powstania styczniowego na ziemiach zabranych Kategoria:Polacy w Wiośnie Ludów Kategoria:Polscy zesłańcy w Imperium Rosyjskim Kategoria:Zesłańcy do środkowej Rosji Kategoria:Urodzeni w 1827 Kategoria:Zmarli w 1891 Kategoria:Żołnierze Legionu Polskiego na Węgrzech