Po zakończeniu studiów przez rok pracował w Liceum Ogólnokształcącym w Gubinie jako nauczyciel historii. W tym samym roku podjął także pracę jako asystent w Zakładzie Historii Najnowszej Instytutu Historii w swojej macierzystej uczelni, osiedlając się na stałe w Zielonej Górze. Jednocześnie kontynuował studia doktoranckie. W 2000 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii na podstawie pracy pt. Ziemie Zachodnie i Północne Polski w okresie realizacji planu sześcioletniego (1950–1955), napisanej pod kierunkiem prof. Czesława Osękowskiego. Bezpośrednio potem awansował na stanowisko adiunkta w Zakładzie Historii Najnowszej Instytutu Historii WSP (od 2001 roku Uniwersytet Zielonogórski). W 2010 roku otrzymał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii na podstawie rozprawy nt. Polityka PRL wobec państw socjalistycznych w latach 1956–1970. Współpraca – napięcia – konflikty, a wraz z nim niedługo potem stanowisko profesora nadzwyczajnego. Od 2013 roku jest redaktorem naczelnym rocznika naukowego Instytutu Historii Uniwersytetu Zielonogórskiego pt.