W roku 1329 wybuchły walki pomorsko-brandenburskie. Po kilku potyczkach, dnia 29 stycznia 1330 r. podpisano zawieszenie broni z Twenraden, trwające do połowy 1332 r. Porozumienie zawarli Ludwik V oraz książę Otton I i Barnim III. Wykorzystując okres spokoju, przeciwnicy nie ustępowali w poszukiwaniu nowych sojuszników. Starając się o względy papieża, władcy pomorscy przekazali mu swoje ziemie pod opiekę stając się jego wasalami. Mimo tego, pomoc ze strony Kościoła okazała się niewystarczająca, co zmusiło Pomorzan do zawarcia sojuszy obronnych z władcami Werle, Meklemburgii oraz Schwerinu.
Walki wznowiono latem 1332 r. Barnim III na czele swojej armii wkroczył do Brandenburgii, pustosząc kraj. Dnia 1 sierpnia 1332 r. pod Kremmer Damm doszło do zwycięskiej dla Barnima bitwy z Brandenburczykami. Pobitego przeciwnika ścigano aż do Berlina. Dnia 28 czerwca 1333 r. podpisano porozumienie pokojowe w Lipianach. Dzięki wstawiennictwu sojuszników Barnim III zgodził się zaprzestać akcji zbrojnych i przyjąć warunki zaproponowane przez cesarza Ludwika IV, który stał się gwarantem pokoju i nienaruszalności ziem pomorskich.
Bibliografia Gottfried von Bülow: Barnim III., Herzog von Pommern. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 2, Duncker & Humblot, Leipzig 1875, S. 74–77.
pomorsko-brandenburska