Jest on charakterystyczny dla tekstu zachodniego.
Peszitta stosuje zaimek względny 30px, który może być odpowiednikiem zarówno dla greckiego ὅς jak ὅ.
Rękopis 061 przekazuje wariant ω (któremu) i cała fraza uzyskuje znaczenie „któremu została objawiona w ciele”.
Wariant ὅς traktowany jest jako oryginalny ze względu na oparcie w starożytnych rękopisach oraz przekładach. Badacze hymnów chrystologicznych zauważyli ponadto, że starożytne wyznania wiary zazwyczaj zaczynają się od zaimka względnego, czego przykłady znajdujemy w Flp 2,6 i Kol 1,15.
Wariant θεός thumb|Codex Boernerianus, druga grecka linijka, z lewej
Jednym z najstarszych rękopisów greckich stosujących wariant θεός ἐφανερώθη (Bóg został objawiony) jest Kodeks Athous Lavrensis datowany na koniec IX wieku lub początek X wieku. Wariant ten wspiera większość późnych rękopisów, do ważniejszych należą: Kodeks Moskiewski, Angelicus, Porphyrianus, 075, 0150, 6, Minuskuł 81, 104, 181, 326, 330, 436, 451, 614, 629, 630, 1241, 1505, 1739, 1877, 1881, 1962, 1984, 1985, 2492, 2495, rękopisy bizantyjskiej tradycji tekstualnej, lekcjonarze.
U Ojców Kościoła wariant ten pojawia się w IV wieku. Stosowali go: Grzegorz z Nyssy, Dydym, Jan Chryzostom, Teodoret, Eutaliusz oraz późni Ojcowie.