Włodzimierz Michajłowicz Zmaczyński, (ur. w Kijowie, zm. 23 września 1966 w Moskwie) – generał major Armii Czerwonej służący w LWP.
Życiorys Pochodził z osiadłej w Kijowie polskiej rodziny Michała i Kazimiery. Od śmierci ojca w 1904 mieszkał z matką w Petersburgu, gdzie podczas I wojny światowej skończył 5 klas szkoły realnej. Od stycznia 1919 urzędnik w Komisariacie Aprowizacyjnym. W grudniu 1919 wstąpił do Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików). Od lutego do lipca 1920 studiował w Piotrogrodzkim Instytucie Dróg i Komunikacji, po czym został wcielony do Armii Czerwonej, gdzie początkowo był szeregowym, potem kursantem. Walczył w wojnie domowej w Rosji i w wojnie z Polską, ranny. W 1921 zdemobilizowany, do 1924 skończył studia inżynieryjne. 1924–1925 w Szkole Dowódców w Leningradzie. W latach 1926–1932 pracował jako inżynier przy budowie dróg i gmachów i melioracji, po czym ponownie został powołany do Armii Czerwonej. Dowódca plutonu szkolnego, komendant pułkowej szkoły młodszych dowódców, potem dowódca kompanii i dowódca batalionu. 1934–1940 studiował w Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. Kujbyszewa w Moskwie. Po studiach został głównym mechanikiem w sztabie Zachodniego Okręgu Wojskowego. Od 1941 komendant odcinka na froncie zachodnim i szef sztabu brygady saperów, od jesieni 1942 podpułkownik.