Eberhard von Sayn, także Eberhardus de Seyne, Everart de Saine (urodz. ?, zm. po 1257) – wielki komtur zakonu krzyżackiego, mistrz krajowy Niemiec w latach 1251–1254.
Życiorys Eberhard von Sayn wywodził się z rodziny hrabiowskiej, której gniazdem rodowym był położony w Nadrenii-Palatynacie, na północ od Koblencji, zamek Sayn. Zakłada się, że Eberhard mógł być wnukiem hrabiego Eberharda II von Sayn, założyciela bocznej linii rodu.
Nie wiadomo kiedy Eberhard wstąpił w szeregi zakonu krzyżackiego. Pierwszy raz na kartach historii pojawia się w roku 1249, już jako wielki komtur. W tym czasie przebywał w Ziemi Świętej, zastępując nieobecnego w Palestynie wielkiego mistrza Henryka von Hohenlohe. W roku 1251 objął urząd mistrza krajowego Niemiec. Jeszcze jesienią tego samym roku, z poruczenia nowego wielkiego mistrza Güntera von Wüllersleben, wyruszył do Prus i Inflant. Misja ta miał na celu wizytacje nadbałtyckich prowincji. Przyjmuje się, że Eberhard von Sayn na czas pobytu w obu prowincjach sprawował faktyczną władzę: w Prusach w miejsce nieobecnego mistrza krajowego Dytryka von Grüningen oraz w Inflantach mimo obecności mistrza inflanckiego Andrzeja von Steyer.