Po jego śmierci kolekcja została odziedziczona przez jego siostrzeńców: Louisa François (zm. 1750), Josepha Antoine’a (zm. 1750) i Louisa Antoine’a (zm. 1770). Po ich śmierci kolekcja uległa rozproszeniu. Największa jej część – około 500 obrazów, została w styczniu 1772 roku sprzedana przez następców Louisa Antoine’a Crozata, barona de Thiers, carycy Katarzynie II i trafiła do Ermitażu, gdzie przechowywana jest do dzisiaj. Cena sprzedaży wyniosła 440 tys. franków. Pośrednikiem w transakcji był Denis Diderot. W kolekcji były m.in.: Święta rodzina Rafaela, Judyta Giorgione, Danae Tycjana, Danae i Święta Rodzina Rembrandta, Pietà Paola Veronesa, Bachus Rubensa, sześć portretów van Dycka oraz szereg obrazów malarzy francuskich: Louisa Le Naina, Poussina, Pierre’a Mignarda, Antoine’a Watteau, Nicolasa Lancreta i Chardina.
Sprzedaż kolekcji do Rosji wywołała oburzenie francuskiej opinii publicznej. Na czele opozycji stanął markiz de Marigny, brat Madame Pompadour, który zwrócił się do króla Ludwika XV o wyasygnowanie środków na zakup szczególnie ważnych płócien artystów francuskich.
Wybrane obrazy z kolekcji Pierre’a Crozata
Przypisy