Po 12 rundach Moorer zwyciężył niejednogłośnie na punkty, zdobywając po raz trzeci mistrzowski tytuł.
Tytuł obronił jeszcze dwukrotnie, stopując w ostatnim, 12 starciu po bardzo wyrównanym pojedynku Fransa Bothę oraz, decyzją większości na punkty z Vaughnem Beanem.
8 listopada 1997 roku doszło do drugiej potyczki z Evanderem Holyfieldem, a stawką tytuły WBA i IBF. Holyfield totalnie zdeklasował Moorera w rewanżu, wygrywając przez poddanie w 8 rundzie, rzucając Moorera na deski, aż 5krotnie w całym pojedynku.
Schyłek kariery Na ring powrócił w 2000 roku. Do końca lutego 2002 roku stoczył 5 pojedynków z mało znanymi rywalami, z czego wygrał 4 i jeden zremisował. 17 sierpnia został brutalnie znokautowany w 1 rundzie przez Davida Tuę. W kolejnych 4 walkach, zwyciężał tylko 3krotnie, ulegając w 2004 roku Kubańczykowi Eliseo Castillo.
W grudniu 2004 roku zwyciężył jeszcze świetnego niegdyś Wasilija Żyrowa przez TKO w 9 rundzie. Pod koniec kariery stoczył jeszcze 5 walk, z których wszystkie wygrał, kończąc karierę ostatecznie w 2008 roku.
Przypisy
Linki zewnętrzne Michael Moorer – BoxRec
Kategoria:Amerykańscy bokserzy Kategoria:Urodzeni w 1967 Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi ciężkiej Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi półciężkiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Brooklynie