Epikeia (gr. ἐπιείκεια, łac. equitas, pol. sprawiedliwość, łagodność, pobłażliwośćPor. ) – termin należący do kultury prawa od czasów starożytności greckiej. Jest to cnota właściwego, łagodnego stosowania prawa ogólnego do konkretnych przypadków, będących częścią rzeczywistości, która jest zawsze bogatsza niż samo prawo – nieraz wbrew literze prawa, ale zgodnie z jego duchem.
O epikei pisał Arystoteles w Etyce nikomachejskiej, którą komentował w średniowieczu m.in. Tomasza z AkwinuPor. V Nic. Ethic., lect. 16, wydanie Leoniny, tom 47/2, s. 321-25. W Sumie teologicznej (STh) Akwinata nauczał, że ludzkie działanie składa się z poszczególnych aktów przygodnych, które mogą się różnić na nieskończoną ilość sposobów, dlatego nie jest możliwe ustanowić jakiś przepis prawa odnoszący się do ludzkiej aktywności tak, by nigdy nie miał braku (in nullo casu deficeret). Serge Thomas Bonino OP zebrał nauczanie Tomasza o cnocie epikei w następującej definicji: