Za nim znajduje się postać kapłana, przypominająca tą z rzeźbiarskiej Grupy Laokoona.
Inspiracją dla obrazu były dwa wcześniejsze dzieła Tintoretta, od którego pochodzi kompozycja obu grup, widok w oddali i pies na pierwszym planie, będący charakterystycznym motywem dla malarstwa weneckiego. Obaj malarze odwoływały się do ilustracji z traktatu o architekturze Sebastiana Serlia, który El Greco miał w swoich zbiorach. Poszczególne postacie mogły być inspirowane przez różne grafiki, z których El Greco często korzystał podczas pobytu we Włoszech.
Wersja parmeńska i nowojorska Wersja parmeńska Chrystusa uzdrawiającego ślepca z około 1575 roku powstała w rzymskim okresie El Greca. Malarz tym razem zastosował płótno. Kompozycja jest bardzo podobna do pierwszej wersji. Różnicę stanowi tło rozgrywanej sceny: El Greco namalował ruiny prawdopodobnie łaźni Dioklecjana znajdującej się w Rzymie. Postacie z lewej strony przypominają Ignudi Michała Anioła z Kaplicy Sykstyńskiej oraz inne rzymskie rzeźby. Mężczyzna owinięty materiałem wzorowany jest na posągu Herkulesa Farnese. Wszystkie postacie zostały przedstawione w większej skali.