wokalistki takie jak Parashqevi Simaku, Irma Libohova i Morena Reka prezentowały w tekstach piosenek liberalne hasła polityczne, po raz pierwszy pojawiły się także zespoły prezentujące muzykę rockową, kojarzoną dotychczas z światem zachodnim.

Po upadku komunizmu w Albanii festiwal stał się bardziej różnorodny gatunkowo; wówczas po raz pierwszy pozwolono na zawarcie w tekstach utworów słowa Zoti („Bóg”), którego wymówienie w przestrzeniach publicznych dotychczas groziło srogą karą, jak i na udział albańskiej diaspory.

W latach 1962–1968 Festivali i Këngës odbywał się w hali ILA Venue, a od 1969 do 1988 – w Teatrze Opery i Baletu. Od 1989 konkursy odbywają się w Pałacu Kongresów (z wyjątkiem 59. festiwalu w 2020, który odbył się na placu Sheshi Italia z powodu pandemii COVID-19).

Kontrowersje W 1964 przewodniczący jury Llazar Siliqi zdecydował, że zwycięstwo nie zostanie przyznane ze względu na niską jakość piosenek; zamiast tego drugą nagrodę otrzymała Vaçe Zela z utworem „Dritaren kërkoj”, a dwa inne utwory zajęły ex aequo trzecie miejsce.