Roman Dallmajer (ur. 5 lutego 1844 w Samborze, zm. 23 października 1914 w Obrenovacu) – polski poeta, lekarz, powstaniec styczniowy, później żołnierz armii serbskiej, pułkownik.
Życiorys Początki Urodził się w Samborze, w rodzinie oficjalisty sądu okręgowego. W chwili wybuchu powstania styczniowego chodził do szóstej klasy gimnazjum w Drohobyczu. Pod pretekstem wyjazdu do dziadka porzucił szkołę i podjął walkę powstańczą. Wstąpił do I roty dowodzonego przez Franciszka Rochebruna pułku Żuawów śmierci. W chwili przyjęcia do pułku był tam najmłodszym żuawem.
Szlak Powstania Styczniowego Z Żuawami przeszedł szlak bojowy uczestnicząc w bitwach pod Miechowem, Sosnówką, Chroberzą. W bitwie pod Grochowiskami został ranny w głowę. Powrócił z wojskami Langiewicza do Tarnowa. Następnie podjął walkę na Lubelszczyźnie, w oddziale dowodzonym przez Jana Zapałowicza - Żalplachtę. Wziął udział w walce pod Tyszowcami i pod Tuczapami. W tej ostatniej został ponownie ranny, otrzymując cios bagnetem w ramię i bok. Powrócił do Galicji, gdzie poddał się kuracji, po czym ponownie, po raz trzeci powrócił do udziału w powstaniu. Na początku 1864 wstąpił do oddziału dowodzonego przez hr. Wojciecha Komorowskiego. 18 stycznia 1864 wziął udział w bitwie pod Starą Wsią. Po przegranej walce uciekł, przekraczając granicę, do Sokala.