Od 1924 rozpoczął działalność w sektorze prywatnym na stanowisku sekretarza zarządu firmy Philips w Eindhoven. Następnie został dyrektorem holenderskiego oddziału Javasche Bank. W 1927 mianowano go dyrektorem późniejszego Rotterdamsche. Poza tym uczestniczył w wielu istotnych transakcjach finansowych na różnych szczeblach. Jako etap końcowy kariery Beyena w sektorze prywatnym wyznacza się jego stanowiska jako prezesa Banku Rozrachunków Międzynarodowych, a także dyrektora spółki Unilever.
W 1940 Beyen przebywał za granicą i pozostał tam także po wybuchu działań wojennych na terenie swojego kraju. Poza stanowiskiem w Unileverze był doradcą rządu na uchodźstwie w sprawach finansowych. Beyen odegrał istotną rolę w Konferencji w Bretton Woods w 1944 roku. Od 1946 zasiadał w zarządzie Banku Światowego (z ramienia Holandii), a od 1948 piastował to samo stanowisko w Międzynarodowym Funduszu Walutowym.
Po II wojnie światowej, w okresie odbudowy kraju, Beyen został Ministrem Spraw Zagranicznych Holandii (nie przynależał w tym okresie do żadnej partii). Doświadczenie wojenne oraz kryzysu lat 30. wpłynęły na jego poglądy. Uważał on, że aby zapobiec kolejnym problemom gospodarczym, powinno dojść do regionalnej integracji państw. Ideę tę rozwinął w tzw. Planie Beyena.