Niektórzy członkowie partii, rozczarowani przebiegiem wydarzeń w Rosji, zafascynowani natomiast irańską rewolucją konstytucyjną, utworzyli w 1911 nową partię Müsavat (Równość).
Partia wznowiła działalność w Azerbejdżanie Północnym (rosyjskim) po objęciu stanowiska namiestnika Kaukazu przez Mikołaja Mikołajewicza Romanowa młodszego, razem z innymi azerskimi organizacjami politycznymi o różnym profilu. Linia partii uległa znaczącym zmianom. W 1917 nawiązywała ona otwarcie do koncepcji marksistowskich. Hümmət stracił jednak dawne poparcie wśród robotników na rzecz Müsavatu. W czerwcu 1917 w partii doszło do rozłamu - komórki organizacji w Baku poparły bolszewików, podczas gdy struktury na prowincji - mienszewików. Liderem pierwszej grupy był Nərimanov, na czele drugiej stali İbrahim Əbilov, Səməd ağa Ağamalıoğlu i Əhməd bəy Pepinov. Obie frakcje nie zerwały jednak całkowicie kontaktów i wielokrotnie ze sobą współpracowały. Większe poparcie społeczne uzyskiwało skrzydło bardziej umiarkowane, które w wyborach do Konstytuanty w listopadzie 1917 zdobyło 84 tys.