Budynek został zbudowany z czerwonego piaskowca. Wewnątrz była to wysoka na prawie 30 m sala, przesklepiona płaską kopułą i przekryta potężnym, zbliżonym do mansardowego dachem. Choć z powodu ograniczonych środków Hess nie zdołał ukształtować wnętrza w stylu francuskiej architektury doby rewolucji (panteonu w kształcie rotundy), to jednak zbudował biegnącą wokół budynku emporę wspartą na 20 kolumnach w porządku jońskim. Kościół mógł pomieścić prawie 2000 osób. Po stronie południowej zbudowano ołtarz i ambonę, umieszczoną nad nim. Znalazły się tam również organy Walckera – przez długi czas największe organy we Frankfurcie. Rzędy krzeseł ustawione były półkoliście wokół ołtarza. Kościół otrzymał wezwanie Świętego Pawła, a 9 czerwca 1833 został uroczyście poświęcony. Życie społeczności parafialnej przerwał wybuch rewolucji 1848. Kościół św. Pawła stał się wówczas miejscem obrad Zgromadzenia Narodowego. thumb|upright=1.2|Posiedzenie Parlamentu frankfurckiego w kościele Świętego Pawła w 1848 r. Jego pierwsze posiedzenia miało miejsce 18 maja 1848. Wówczas to przy biciu dzwonów i odgłosach salw armatnich 397 posłów zajęło swoje miejsca w kościele. Pre-parlament parlamentu frankfurckiego miał początkowo obradować w sali cesarskiej w budynku , który jednak okazał się zbyt mały. Politycy przenieśli się więc do kościoła św.