XX w. thumb|upright=1.2|Odbudowa kościoła św. Pawła ze zniszczeń wojennych (1947) Ostatnie w historii kościoła św. Pawła nabożeństwo odbyło się 12 marca 1944. Kilka dni później, budynek kościoła św. Pawła w wyniku bombardowania stanął w płomieniach. W następstwie pożaru runął dach, ostały się tylko wysokie na 28 m mury zewnętrzne, otoczone ruinami spalonego miasta. 17 marca 1947 rozpoczęto odbudowę kościoła, która zakończyła się w roku następnym. Prace nadzorowała grupa architektów w składzie: Rudolf Schwarz z Kolonii oraz Gottlob Schaupp i Johannes Krahn z Frankfurtu nad Menem. Kościół odbudowano w pierwotnym kształcie, wewnątrz natomiast zrezygnowano z przywrócenia empor; dla zamarkowania pierwotnych 20 kolumn zawieszono na stropie 20 świetlnych łańcuchów. Dawne okna witrażowe zastąpiły okna szklane wielkopowierzchniowe. Posadzka kościoła została podwyższona o 4 metry, dzięki czemu utworzono podziemne foyer z kuluarami i dodatkową piwnicę z garderobą, pokojami bocznymi i instalacją telefoniczną. Ściany zewnętrzne przepruto oknami, powiększono wejście prowadzące do kuluarów. Z powodu niedostatku drewna nie odbudowano też pierwotnego, wysokiego dachu, kładąc w jego miejsce dach płaski. 18 maja 1948, w 100. rocznicę inauguracyjnych obrad parlamentu frankfurckiego uroczyście oddano odbudowany kościół do użytku.