Brał udział w bitwie nad Bzurą i w obronie Warszawy. Ranny został w bitwie pod Łęczycą. Za żołnierską, patriotyczną i niepodległościową działalność odznaczony został Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym Za Wojnę 1918–1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
Awans zawodowy 1919: starszy ułan 1919: kapral 1921: plutonowy 1925: kurs podoficerski kawalerii przy 3 Dywizji Kawalerii w Grudziądzu 1927: wachmistrz 1939: starszy wachmistrz (dowódca plutonu zwiadu konnego 56 Pułku Piechoty w Krotoszynie)
Życie prywatne W 1923 roku ożenił się z Leokadią z Kabacińskich (1895–1936), córką Stanisława (1852–1918) i Józefy z Pomorskich (1863–1937) Kabacińskich. Ze związku tego urodzili się: Natalia z Marzyńskich Moroń (1925–2004), Wiesław Marzyński (1926–2009) i Zenon Marzyński (1931–2006). Po śmierci pierwszej żony ożenił się ponownie w 1938 roku z Heleną z Wiśniewskich Sąsiadek (1900–1979). thumb|Nagrobek rodzinny Antoniego Marzyńskiego na cmentarzu parafialnym w Krotoszynie Bibliografia Mariusz Marzyński, O starszym wachmistrzu 56 Pułku Piechoty, „Rzecz Krotoszyńska” nr 46 (864), Krotoszyn 2011, s. 16. Mariusz Marzyński, Starszy wachmistrz Antoni Marzyński (1897-1963) [w:] Krotoszyn i okolice - opracowania i materiały źródłowe pod red. J. Zdunka, t.