thumb|Eduard Heinrich Flottwell, Ulica Długa w Gdańsku, odbitka albuminowa, ok. 1855 thumb|Henry Peach Robinson, Czerwony kapturek, odbitka albuminowa, 1858 thumb|André Adolphe Eugène Disdéri, Napoleon III i Eugenia, odbitka albuminowa naklejona na tekturkę, ok. 1870 thumb|Adolfo Farsari, Jinriki, ręcznie kolorowana odbitka albuminowa naklejona na ozdobny karton, 1886 Odbitka albuminowa (odbitka na papierze albuminowym) – pozytywowy obraz fotograficzny otrzymywany na papierze pokrytym warstwą albuminy i uczulonym w roztworze azotanu srebra. Technika ta, w której używano szklanych negatywów albuminowych lub kolodionowych, dominowała w fotografii w okresie ok. 1850-1885.
Historia Wynalazcą techniki był Francuz Louis Désiré Blanquart-Evrard, który po raz pierwszy publicznie zaprezentował ją 27 maja 1850 r. we Francuskiej Akademii Nauk. Szybko zyskała na popularności z powodu swoich właściwości: wysokiej rozdzielczości obrazu, bogactwa szczegółów, błyszczącej powierzchni odbitki. W fotografii portretowej wyparła dagerotypy, a dzięki opatentowanemu w 1854 r. wynalazkowi André Adolphe’a Eugène’a Disdériego, którym była carte de visite, fotograficzne portrety stały się szeroko dostępne.