Pogrom w Złoczowie – masowe zabójstwa i inne akty przemocy wobec Żydów dokonane w dniach 2–4 lipca 1941 roku przez żołnierzy niemieckich z dywizji Waffen-SS „Wiking” i ukraińskich nacjonalistów z OUN-B z udziałem ludności Złoczowa.
Przed pogromem Pod koniec czerwca 1941 roku, przed wycofaniem się z miasta, NKWD zamordowało od 649 do 752, a według innych źródeł od 650 do 720 pensjonariuszy więzienia w Złoczowie, mieszczącego się w zamku Sobieskich. Ciała ofiar oprawcy pogrzebali w zbiorowych grobach wykopanych na dziedzińcu wewnętrznym i na terenie sadu. 1 lipca 1941 roku Złoczów został zajęty przez Wehrmacht. Odnalezienie ofiar NKWD, które zbiegło się z wkroczeniem do miasta Niemców, posłużyło za pretekst do organizacji pogromu Żydów, których zgodnie ze stereotypem „żydokomuny” utożsamiano z systemem sowieckim i stosowaną przezeń polityką terroru.