Szkołę ukończył z wyróżnieniem i 9 września 1949 został promowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów piechoty. Po promocji został instruktorem młodzieżowym, a następnie instruktorem propagandy i nieetatowym wykładowcą historii Polski i filozofii w Oficerskiej Szkole Artylerii Przeciwlotniczej w Koszalinie. W latach 1952–1955 studiował w Akademii Wojskowo-Politycznej w Warszawie, którą ukończył w lipcu 1955 z wyróżnieniem. Po zakończeniu studiów pozostał w akademii, która od 1958 nosiła nazwę Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego i był asystentem, starszym asystentem i adiunktem w Katedrze Filozofii tej uczelni. W maju 1958 ukończył studia na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego.
W latach 1970–1972 kierował Zakładem Filozofii w Katedrze Filozofii WAP, a 1972–1973 był komendantem (dziekanem) Wydziału Pedagogiczno-Politycznego WAP. W 1963 został doktorem filozofii na Uniwersytecie Warszawskim, a 6 czerwca 1972 uzyskał tytuł naukowy doktora habilitowanego w dziedzinie filozofii nadany uchwałą Rady Wydziału Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Równolegle do pracy w Wojskowej Akademii Politycznej w latach 1963–1965 wykładał filozofię i etykę na UW, w latach 1965–1967 na Politechnice Warszawskiej, a od 1967 do 1974 w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR w Warszawie.